Home | Biography | Vision | Sculptures | Other work | News | Expositions | Lessons | Contact ©    
 
joris august
VERDONKSCHOT
 
 

 

   
UNDER CONSTRUCTION
'Ik vind dat een beeld een eigen vitaliteit moet hebben.
Niet zozeer een uitbeelding van natuurlijke levenskracht, beweging, lichamelijke actie, maar een samengebalde energie, een intens eigen leven dat een werk onafhankelijk van het voorgestelde kan hebben.


Wanneer een werk deze krachtige vitaliteit bezit, verbind ik daar niet enkel het woord schoonheid aan. Schoonheid, in de geest van de laat-Griekse kunst of de Renaissance, stel ik mij in het werk niet enkel ten doel.

Maar naast de schoonheid, juist de kracht van de expressie.
In het eerste geval wordt naar een streling van het oog, in het tweede naar een geestelijke vitaliteit gestreefd, die voor mij aangrijpender is en mij dieper raakt dan de zintuigen.

Omdat een beeld niet blijft steken in het nabootsen van natuurlijke verschijningsvormen, betekent het nog geen ontsnappen aan het leven, maar eerder een doordringen in de werkelijkheid.


Ik probeer steeds vanuit een staat van onschuld mijn hartstocht te volgen en altijd weer een andere kant van mezelf aan te boren.
Pogingen om uitdrukking te geven aan de betekenis van het leven, een queeste tot een intenser beleven.


Enkele van zijn uitspraken


De kunstenaar en de kunst kunnen zich niet verdedigen.
De kunstenaar kan alleen iets aanbieden.Het kunstwerk is argument, het is een voorstel.


Je kijkt als beeldhouwer met een vers oog, waarin het bekende weer als nieuw wordt gezien.


Ik wil ervaren met verliefde zintuigen.


Het lichaam in al zijn directheid drukt ons op het hier en nu, en op de diepkervende vraag wie wij eigenlijk zijn.


De mens heeft de neiging om het bekende te zoeken, terwijl de kunstenaar juist het onbekende zoekt.


Schoonheid is een genoegen dat wij onder- vinden zonder persoonlijk voordeel.


Ik weet niet precies waaruit de schoon- heid bestaat, doe geen uitspraak over haar essentie. Wel heb ik besef van, of gevoel voor, de waarden van de mensen, dieren en dingen om mij heen. En deze waardering druk ik in alle onbeholpen- heid uit met het woordje ‘mooi’.


Tegenwoordig is zoveel in onze alledaagse werkelijkheid zo onwerkelijk, zo onover- zichtelijk en ongrijpbaar geworden. Daardoor is er een natuurlijk verlangen ontstaan naar ervaringen die, als ze dan niet reëel zijn, tenminste reëel aandoen. Naarmate onze waarneembare werkelijk- heid steeds virtueler wordt, steeds minder fysiek, wordt van de kunst een hoger reali- teitsgehalte gevraagd.


Het is het verlangen naar de directe ervaring, de klap in het gezicht, het bevat- tende inzicht, de prikkelende intimiteit.