©
 
joris august
VERDONKSCHOT
 

Breaking the rules




De huid van beelden heeft sinds Rodin speciale betekenis gekregen: huid toont ingetoomde
energie. De huid vangt het licht en maakt het beeld levendig. De harde, geschuurde suggestie
van de klassieke marmeren tijdloosheid wordt vervangen door het altijd veranderlijke in het brons:
het moment van waarnemen is belangrijker dan het besef van eeuwigheid. Dit moment, met deze lichtval, zal zo dadelijk een andere zijn. Of het medisch klopt wat er onder die huid gevangen
wordt is niet waar het om gaat: een beeld is geen anatomische les maar een uitdrukking van een emotie.

Die open vormen bestaan soms uit de veelhoek tussen arm en lichaam, maar ook uit de open
ruimtes om het lichaam, langs het been, tussen de benen, of tussen arm en hoofd. De opdracht
voor de beeldhouwer, die hier in feite choreograaf is, is een houding te vinden die Ė net als de ontwerper van de dans nastreeft Ė voor de toeschouwer een emotie zichtbaar en voelbaar maakt.

Op zijn best is er sprake van een bevlogen beweging die op het opperste moment tot stolling komt. Dat is lichaamstaal in de werkelijke zin van het woord, taal die wij verstaan zonder woorden.

De beeldhouwer maakt niet wat hij ziet, maar geeft uitdrukking aan een gevoel. Het beeld is geen kopie van een menselijk lichaam, maar een vertaling van innerlijke roerselen van de mens, die in
de houding zichtbaar wordt. Hoewel de kunstenaar gebruik maakt van een klassieke vormentaal
en klassiek materiaal, voegt zijn werk zich naadloos in onze eigen tijd: een druk bekeken televisieprogramma als Ďso you think you can danceí, toont aan hoe gefascineerd we zijn door de mogelijkheden van ons lichaam, uitgedrukt in de dans. En de dans is het middel bij uitstek om de uitdrukkingskracht van ons lichaam zichtbaar te maken. Dat begrijpt niet alleen de gerijpte beeldhouwer, maar ook de televisiekijker, zelfs als hij of zij zelf niet danst.

De bewegelijkheid staat voor vitaliteit, maar ook voor tijdelijkheid, voor het onzekere van het
moment, voor instabiliteit en dus voor de kortstondigheid. De beeldhouwer die gespecialiseerd is
in het stilzetten van de tijd en het maken van onbeweeglijke beelden, benadrukt daarmee de veranderlijkheid van het bestaan. Zijn verzoek is helder en duidelijk: sta even stil en neem diep in
je op, want nog even en alles zal anders zijn.

<<